Wednesday, December 28, 2011

माझं tweet.....धीरूभाई अंबानी

28 डिसेंबर 2011: आज धीरुभाई अंबानीं यांचा 79वा जन्मदिवस -  लोकांनी कितीही नावं ठेवली, जहरी टीका केली तरी यशासारखं दुसरं यश जगात कुठलंही असुच शकतं नाही हे त्रिवार सत्य आहे.  Nothing can succeed success!  हे धीरुभाईंच्या उद्दोगविश्वाकडे बघितल्यावर कळतं.   इतक मोठं सामराज्य उभं करण्यासाठी स्वप्न हवं की दुरदृष्टी?  मेहनत हवी की नशिब हे सगळं कळण्यापलिकडे आहे.   त्यांच्या वर खुप टीका झाली आणि  भविष्यात देखिल होईल.  पण एकुणच धीरूभाईंच्या आयुष्याकढे आणि त्यांनी उभारलेल्या उद्दोगविश्वाकडे एक विध्यार्थी म्हणुन बघितलं तर मला वाटतं आपल्याला खुप  काही शिकायला मिळु शकतं.    त्यांच्या उद्दोगविश्वासारखाच आज त्यांचा फोटो देखिल जरा मोठाच देत  आहे!

धीरुभाईंच्या जन्मदिनाच्या निमित्ताने यंदाच्या मुक्तशब्दया दिवाळी अंकासाठी मी लिहिलेला धीरुभाई अंबानी व नारायण मुर्ती वरील लेख खाली देत आहे. 

एक कर्माचा सागर! तर एक योगयोगेश्वर!

सौजन्य मुक्तशब्द - नितीन पोतदार

Sunday, December 25, 2011

माझं Tweet.....भांडून होणार नाही, ते संवादाने होईल!

२५ डिसेंबर २०११:  मित्रांनो २०११ सालचा कदाचित हा माझा शेवटचा ब्लॉग असेल.   नविन वर्ष नविन विचार, नविन दिशा आणि आशा घेउन येईल या बाबत शंकाच नाही.  पण २०११च्या पुर्व संध्येला "भांडून होणार नाही, ते संवादाने होईल" असा जबरद्स्त विचार ‘डिक्की’चे म्हणजे दलित इंडियन चेंबर ऑफ कॉमर्स अ‍ॅण्ड इंडस्ट्रीजने दिलेला अहे.  आणि मला वाटतं हा विचार येणाऱ्या वर्षातच नव्हे तर येणा़ऱ्या दशकात जगातील प्रत्येक माणसाच्या प्रगतीचा कणा असणार आहे मग तो कुठल्याही जातीचा असो वा भाषेचा.  

आजच्या जीवघेण्या स्पर्धेत  आपल्या सगळ्यांनाच प्रगती करायची आहे, आणि तीही कमी मेहनतीत, कमी पैशात, आणि कमी वेळेत.  आज कुठल्याही क्षेत्रात कुणाला स्पर्धाच नको असते!  मग स्पर्धेला हटवण्यासाठी आपण साम दाम दंड असा कुठल्याही मार्ग अवलंबतो, कुणालाही संवाद करावसा वाटतं नाही हे सगळ्यात मोठं दुर्दैव आहे.   झटपट प्रगती ही झगडुन भांडुन आणि हिंसेतुनच मिळते हा आपला समज झालेला आहे.  हा विचारच घातकच नव्हे तर अराजकते कडुन विनाशाकडे नेणारा आहे!  आज माहिती आणि तंत्रज्ञानमुळे जग खुपच जवळ आलेला आहे.  कंप्युटरच्या एका क्लिक वर आपण जगभरातील लोकांपर्यंत पोहचू शकतो.  गरज आहे ती फक्त संवादाची!  संवादातुनच मार्ग निघतो या विचारावर माझा ठाम विश्वास आहे..... तुम्हला काय वाटतं.......   

***************************************************************
जातिव्यवस्था विरुध्द भांडवलशाही!
सौजन्य: अभिजित घोरपडे लोकसत्ता दि. २५ डिसेंबर २०११.

मुंबईत डिक्कीने नुकतचं एक ट्रेड-फेअर आयोजित केल होतं त्याचा खुपच सुंदर वृतांत आज लोकसत्तेमधे श्री. अभिजित घोरपडेंनी दिलेला आहे, तो खाली देत आहे. 

"भांडून होणार नाही, ते संवादाने साध्य होईल,’ अशा विश्वासातून ‘दलित इंडियन चेम्बर ऑफ कॉमर्स अ‍ॅण्ड इंडस्ट्री’ची (डिक्की) स्थापना झाली. या संघटनेच्या मुबंईत झालेल्या व्यापारमेळय़ाला रतन टाटांसह अनेकांनी उपस्थिती लावल्यामुळे, तो विश्वास सार्थही ठरला. जातिप्रधान व्यवस्थेशी आणि मानसिकतेशी लढण्याची व्यूहरचना म्हणून भांडवलाकडे आणि उद्योजकतेकडे पाहायला हवं, अशी मांडणी ‘डिक्की’चे संस्थापक मिलिंद कांबळे करतात, तिला अनुभवाचा आधारही आहे......

Saturday, November 26, 2011

माझं Tweet.....नऊ कोटींचा फ्रेश ज्युस

२६ नव्हेंबर २०११:     मामा काणे यांचे स्वच्छ उपाहारगृह आपल्या सर्वांना माहीत आहे.  "स्वच्छ" या शब्दावर त्यांचा जोर होता व अजुनही आहे.   आता "स्वच्छ" या एका शब्दा मधे काय जादु आहे ते बघा.   चेन्नईतही या स्वच्छ शब्दामुळे एका फळांच्या रस विक्रेत्याने झेप घेतली ती थेट नऊ कोटी रुपयाच्या वार्षिक उलाढालीपर्यंत त्याची ही रसपूर्ण कहाणी अशी -

मुंबईत आणि महाराष्ट्रात सर्वत्र आपण ऊसाच्या रसाची दुकानं बघतो तिथं वर्षभर लहान मुलांपासुन ते आजीआजोबांपर्यंत सगळ्यांची गर्दी असते.  अशा दुकानांच्या नावाकडे आपण बारकाईने बघतो का?  नाही.   एखाद्या अशा दुकानांच्या मालकाने ऊसाच्या रसाला "ब्रॅण्ड" करुन एखादी अशा दुकानांची चेन उघडलेली माझ्या माहितीत नाही.  त्याच बरोबर  आपण सर्वत्र फळांच्या रसाची सुद्दा दुकानं बघतो, पण त्याची एखादी चेन होऊ शकते अस आपल्याला वाटणार सुद्दा नाही.  कारण प्रश्न असा आहे की त्याला आपण कशी "ब्रॅण्ड" करणार?  प्रत्येक रस निराळा! 

चेन्नाईचे एम. के. हॅरीस अब्दुल्ला आणि एम. सी. मोहम्मद सलिम हे दोघे खरेतर प्लायवूड व टिंबरचे व्यापारी.  पण त्यांच्या मनात नेहमीच इच्छा असायची आपण एक "स्वच्छ" ज्यूस पार्लर चालवावे.  आपले स्वप्न कधी पूर्ण होईल अशी आशा त्यांना नव्हती.  पण त्यांच्या एका मित्राने १९९५ मध्ये चेन्नईच्या प्रसिद्ध माऊंट रोडच्या बाजूला असलेल्या ग्रीमस रोडवर त्यांना २५० चौ.फू.चे दुकान दिले.  या दोघांनी हिंमत केली, दोन लाख रुपये टाकले आणि "फ्रूटस शॉप ऑन ग्रीमस रोड" (Fruit Shop on Greams Road) या नावाने ज्यूस सेंटर सुरू केले.

Sunday, November 20, 2011

माझं Tweet.....जपान सावरतोय!

१९ नोव्हेंबर २०११:   ११ मार्च २०११चा जपान मधील प्रलयकारी भुकंप अनुभवल्यावर जपान सोडताना वाटल होत सुटलो!  आता दोन ते तीन वर्ष तरी पुन्हा जपानला जायलाच नको!  पण काही कामानिमित्ताने मागच्या आठवड्यात पुन्हा जपानला जायचा योग आला.  गेल्या रविवारी मुंबई-बॅन्कॉक-टोकियो असा विमान प्रवास करत टोकियो जपान गाठलं.   या वेळी मेट्रो ट्युब ट्रेनच होम वर्क पुर्ण केल होतं.   प्रत्येक ठिकाणचा पुर्ण पत्ता जपानी भाषेत गुगल वरुन ट्रन्सलेट केला, गुगल मॅप्सवरुन प्रत्येक ठिकाणच्या लोकेशनचा मॅप प्रिंट करुन घेतला.   रविवारी दुपारी जपानच नारिटा एअर पोर्टवर उतरलो आणि नारिटा एक्सप्रेस ते शिनागावा आणि पुढे शिनागावा ते गोटांडाया स्टेशनचं तिकीट काढल (म्हणजे सांताक्रुज ते दादर आणि पुढे दादर ते घाटकोपर जस स्टेशन बदलतो तसा प्रकार) .  विचारत विचारत गोटांडा स्टेशनसमोरील "होटेल टोको" गाठलं - चेकईन केलं.  साधारण ८० स्वेअरफुटची होटेल रुम, दरवाज्यातुन थेट बिछान्यातच पाय टाकायचा, बाजुला एक छोटशी बाथरुम.  उभं रहायला म्हणुन जागा नव्हती.  रिसेप्शन मधे जरा मोठी रुम आहे का म्हणून चौकशी केली, तर कळलं सगळ्या रुम्स अशाच आहे.  हो नाही करत रिसेप्शन मधे कळलं की एक मोठी रुम आहे, म्हणजे त्या रुमला दरवाज्यातुन आत गेल्यावर एक छोटा पॅसेज आहे.  म्हणजे साधारण ६ फुट जागा जास्त, पण तेवढ्यासाठी १००० येन जास्त मोजावे लागणार.  म्हटंल नको.   पण हो होटेलच्या बेसमेंट मधे एक २४ तास सुरु असणारं एक  फॅमिली स्टोअर होतं.   खुप भुक लागली होती म्हणुन, बॅगा तशाच टाकुन खाली गेलो, हार्ड-बॉइल्ड अंडी, ऑरेन्ज ज्युस, ब्रेड, सॅलाड घेतल, आणि सगळ्यात खुष करणारी गोष्ट म्हणजे रेडी चहाची पाकिट मिळाली.  आता रोज निदान आपला चांगला चहा मिळणार होता.  आता म्हटंल रुम लहान असली तरी हे फॅमिली स्टोअर फारच छान आहे.  इथच राहुया.....

Saturday, November 5, 2011

माझं tweet.....लेखकांची दिवाळी!

५ नोव्हेंबर २०११:   दिवाळीच्या शुभेच्छा देताना मागच्या ब्लॉग मधे मी म्हटंल होत की चार मराठी माणसं एकत्र आलीत की दिवाळी अंक काढतात!  आणि हल्लीची चार मराठी तरूण एकत्र आलीत की ब्लॉग किंवा एखादी वेबसाईट बनवितात!   विचारांनी आपला मराठी समाज किती पुढे आहे हेच त्याच एक उत्तम उदाहरण आहे अस मी समजतो असही मी म्हटंल.  

विविध प्रकारची मासिकं, दिवाळी अंक, वृतपत्रांच्या आवृत्या, आता ब्लॉग्स....... इतक्या प्रचंड प्रमाणात मराठीत विविध प्रकारचं लिखाणं करणारी माणसं असताना आपण काय पहातो तर  आज प्रत्येक चांगल्या प्रकाशकाची, नाटय-चित्रपट आणि टिव्ही सिरीअल्स निर्मात्यांची एकच तक्रार आहे ती म्हणजे त्यांना चांगल्या उत्तम कथा कादंबऱ्या किंवा पटकथा मिळत नाहीत.  हल्ली चांगले लेखकच तयार होत नाहीत?  म्हणजे एकीकडे रकानेच्या रकाने भरुन लिखाणं होत आहे, आणि दुसरीकडे आपणच म्हणतो की लेखक कुठे आहेत. मला वाटतं कुठे तरी आपण चुकतोय का?   हा विचार करीत असताना महाराष्ट्र टाईम्स मधे एक बातमी वाचली "कादंबरीकार बनवायची फॅक्टरी" ती खाली देत आहे. 

थोडक्यात अमेरिकेतल्या कॅलिफोर्निया प्रांतातील बर्कलेत राहणारा मुक्त पत्रकार क्रिस बेटी याने ’नॅशनल नॉव्हेल रायटिंग मंच" स्थापन केला- लेखनाची इच्छा बाळगणाऱ्यांना संपूर्ण नोव्हेंबर महिना कम्प्युटरसमोर बसवून त्यांच्या मनात साठलेल्या विषयावर किमान ५० हजार शब्द लिहून घेण्याचा हा उपक्रम आहे.  या स्पर्धेत सामिल होऊन पुढे बेस्ट सेलर लेखक झाल्याची काही उदाहरणं आहेत. स्पर्धेसाठी तयार झालेला ५० हजार शब्दांचा कच्चा खर्डा दाखवून काहींनी प्रकाशक सुद्धा मिळवले आहेत. अनेकांनी या कच्च्या प्लॉटवर काम करून पुढे आपलं पुस्तक पूर्ण केलं आहे.   मला वाटंत आपण ती बातमी खरच वाचावी आणि त्यांच्या वेबसाईटला सुध्दा भेट द्यावी.

Tuesday, October 25, 2011

माझं tweet.....शुभ दिपावली! २०११

२५ ऒक्टोबर, २०११:  मित्रांनो सर्वप्रथम दिवाळीच्या खुप खुप शुभेच्छा!  दिवाळी म्हटंल की घराघारात उत्साह आनंद आणि जोश!   आकाश कंदिल, रांगोळ्या, दिवे, फटाके, दिवाळीचा फराळ (लाडु चकल्या चिवडा करंज्या अनारसे.....), नविन कपडे, शुभेच्छा पत्र (ग्रीटिंग्स),  फोन, एसएमेस्स, ईमेल्स, हल्ला गुल्ला!  मग  एकमेकांच्या घरी जाणं, मित्रांसोबत  दिवाळीची खास पार्टी आणि हो अहो दिवाळी अंक विसरलात?  पुर्वी नाही का म्हणायचे -  चार गुजराती माणसं एकत्र आलीत की एखादा पैसे कमावण्याचा धंदा करतात, आणि चार मराठी माणसं एकत्र आलीत की दिवाळी अंक काढतात!  हल्ली चार मराठी तरूण एकत्र आलीत की ब्लॉग किंवा एखादी वेबसाईट बनवितात!   काय चुकलं त्यांच.  खरं तर प्रत्येक मराठी कुटूंबात किमान १००० रुपयांचे दिवाळी अंक विकत घेतले पाहिजेत आणि घरातल्या प्रत्येकाने आवडीनुसार ते वाचले सुद्धा पाहिजेत.  तसेच वेबदुनियेत आपण पाहिलेल्या चांगल्या मराठी वेबसाईट्स इतरांना बघण्यास सुचविल्या पाहिजेत किंवा त्यावर येणारा मजकुर वाचल्यानंतर अभिप्राय दिला पाहिजे.  विचारांनी आपला समाज किती पुढे आहे हेच त्याच एक लक्षण आहे अस मी समजतो.  एकुणच काय तर दिवाळी म्हटंल की नव-चैतन्य आणि जल्लोश! 

Saturday, October 8, 2011

माझं Tweet.....स्टीव्ह जॉब्स - एक चमत्कार!

८ ऑक्टोबर २०११:  स्टीव्ह जॉब्स!  अ‍ॅपलचा सहसंस्थापक!!  आपल्यात नाही ही कल्पना देखिल करवत नाही.   त्यांच्या निधनाची बातमी ट्विट झाली आणि ट्विटर व फेसबूक या दोन्ही सोशल नेटवर्किंग साइट्सवर प्रतिक्रियांचा अक्षरश पाऊस पडला. या प्रतिक्रियांचा ओघ इतका प्रचंड होता की, दोन्ही साइट्स काही काळासाठी ब्लॉक झाल्या होत्या. विशेष म्हणजे फेसबूकचा संस्थापक मार्क झुकेरबर्गने फेसबूकवर आपले मनोगत व्यक्त केल्यानंतर दोन मिनिटांत त्याच्या त्या कमेंटवर तब्बल दहा हजार ‘लाइक्स’ आले. स्टीव्ह जॉब्स यांनी तयार केलेल्या उपकरणांनी माणसांना जवळ आणण्याचे काम केले, अशा शब्दांमध्ये ज्येष्ठ उद्योगपती रतन टाटा यांनी जॉब्स यांच्या निधनाबद्दल दु:ख व्यक्त केले आहे. स्टीव्ह जॉब्सनं तयार केलेली अनेक उपकरणं बहुतेक लोकांच्या कल्पनाशक्तीच्या पलिकडची होती.
सुरुवातीची परिस्थिती अत्यंत हलाखीच्या, अपार कष्ट, जिवापाड मेहनत,  वेळोवेळी अपमान,  आयुष्याच्या प्रत्येक महत्वाच्या टप्प्यावर अपयश! आणि नंतर हळू हळू यशस्वी होत गेलेली!  जगात मोठं नाव, अमाप पैसा, अपार किर्ती कमावलेली!  बरीच माणस आपण जगात बघतो.  पण स्टीव्ह हा माझ्या मते खरोखरच एक चमत्कार होता!  एक कर्तबगार व्यक्तिमत्वं.  त्याने त्याच्या सुरुवातीच्या आयुष्याच कधीच भांडवल केल नाही.  कधी नाउमेद झाला नाही.  आयुष्याच्या घडणाऱ्या प्रत्येक घटनेतुन एक वेगळ विश्व निर्माण करता येऊ शकतं!   

Thursday, October 6, 2011

सीमोल्लंघन - ‘बिझनेस नेटवर्किंग’ (भाग - २)

६ ऑक्टोबर २०११:   आज विजयादशमी - दसऱ्याच्या हार्दिक शुभेच्छा!  विचारांच सोन लुटायच असेल तर आपला मित्र परिवार मोठा असला पाहिजे.   आठवड्यातुन नाहीतर किमान महिन्यातुन एक तरी नविन ओळखं किंवा मित्र जोडायलाच पाहिजे असा नियमच केला पाहिजे. आणि जर नविन ओळखं नाही झाली तर आपल्या जुन्या मित्रां पैकी एकाला तरी आठवणीने आतमीयतेन आणि प्रेमाने भेटलं पाहिजे.  आपण एक पाउल पुढे टाकुन सीमोल्लघंन तर करुया!  मित्रांची बॅंन्क बॅलन्स ही खरी दौलत असते अस मी समजते.  बघा तुम्हाला पटतं का?    "सीमोल्लंघन" - हा माझा सगळ्यात आवडता लेख वाचकांसाठी पुन्हा देत आहे.  घन्यवाद.  

*****************

‘बिझनेस नेटवर्किंग’ म्हणजे नेमकं काय हे आपण मागील लेखात (१४ सप्टेंबर) वाचलंत. आपण नेहमी आपला ‘बँक बॅलन्स’ बघतो, आपल्या उद्योगाची किंवा व्यवसायाच्या जमा-खर्चाची ‘बॅलन्सशीट’ बनवितो आणि त्याचं नेटवर्थ बघतो, तसं आपण आपल्या ‘बिझनेस नेटवर्क’चे नेटवर्थ बघतो का? नाही! कारण आपण आपल्या ‘नेटवर्क’ला एक ‘अ‍ॅसेट’ म्हणून कधीच बघत नाही. आपण आपल्या दाग-दागिन्यांची यादी करतो, त्याचे वेळोवेळी मूल्यांकन करतो; पण आपल्या नेटवर्कमध्ये असलेल्या माणसांची साधी यादी तरी करतो का? नाही! अनेक चांगल्या माणसांना आपण रोज भेटतो, पण कामाशिवाय त्यांची साधी माहितीसुद्धा आपण काढत नाही.  

Sunday, October 2, 2011

माझं Tweet.....मिफ्ता लंडन...यशाचं दुसरे वर्ष!

२ ऑक्टोबर २०११:  महेश मांजरेकर आणि मराठी नाट्य आणि चित्रपटातील कलाकारांनी हिंदी चित्रपट सृष्टीत परदेशात होणाऱ्या "आयफा" च्या धर्तीवर गेल्या वर्षीपासून 'मिफ्ता' नावाने सुरु केलेला पुरस्कार सोहळा यंदा लंडन मधे दिमाखात पार पडला.  गेल्या वर्षी दुबईत तीनशे कलावंत 'मिफ्ता पुरस्कार सोहळा' करून आले आणि यंदा 'लंडनला’ आणखी जास्त संख्येने मराठी कलाकार त्यात सहभागी झाले.   महेश मांजरेकरांच आणि मिफ्ताच्या संपूर्ण टिमच, त्यात सहभागी झालेल्या सगळ्या कलाकारांच आणि खास करुन दुबई आणि लंडन मधील समस्त मराठी रसिकांच कौतुक कराव तेवढ थोडं.   त्यांच त्रिवार अभिनंदन! आणि पुढच्या कार्यक्रमाला मनापासून शुभेच्छा.

या पुढे मराठी चित्रपट आणि नाट्य व्यवसाय हा साता समुद्रापलीकडे नेण्यात मिफ्ताचं योगदान मोठं असणार आहे यात शंकाच नाही.   "श्वास" चित्रपटाच ऑस्कर साठी नॉमिनेशन झाल्यापासून मराठी चित्रपट आणि नाट्य व्यवसाय खऱ्या अर्थाने श्वास घ्यायला लागला अस मी मानतो.   त्याच्या नंतर बरेच चांगले दर्जेदार चित्रपट आले आणि अजून येत आहेत.   आज मराठी चित्रपटांचे बजेट काही कोटींमधे गेलेले आहे.   कलाकारांना चांगल मानधन मिळतं.   निव्वळ मार्केटिंगसाठीच काही कोटी रुपये खर्च होत आहेत.   म्हणजे आज मराठी नाट्य आणि चित्रपटांना चांगले दिवस नक्कीच आलेले आहेत किंवा येऊ घातलेले आहे अस म्हटंल तर चुकीच होणार नाही. चांगल्या पैशाबरोबरच चांगली दर्जेदार कलाकृती, व्यावसायिकता आणि कलाकारांना मानमरातब आणि एकूणच मराठी नाट्य-चित्रपटाचा पसारा दिवसागणिक वाढतो आहे.   मिळालेल यश ही क्षणिक लाट न ठरता एक भक्क्म उद्दोगक्षेत्र होवो ही सदिच्छा! 

Tuesday, September 6, 2011

माझं Tweet.....मध्यमवर्ग आणि आशावादी वर्गाचे बळ वाढतेय!

6 सप्टेंबर २०११:  मागच्या ब्लॉग मधे मी म्हटलं की "अण्णां....एक आशावादाचा विजय" आणि आज महराष्ट्र टाईम्स मधे श्री. राजेश शुकला यांचा एक सुंदर लेख आलेला आहे तो खाली देत आहे तो वाचकांनी जरुर वाचावा ही विनंती.   मित्रांनो गेली चार ब्लॉगस मी अण्णां आणि त्यांच्या आंदोलनावर लिहीले.  अण्णांच्या आंदोलनाने निर्माण केलेले वादळ आणि नविन प्रश्न इतके आहेत की त्यावर अजुन बरच लिहीता येण्यासारखं आहे.   काल माझ्या फेसबुक वरुन जे लिहिल ते खाली देत आहे. 

"Anna....Enemy of Congress.....Fence for BJP.....Confusion for Print Media.....Darling of Electronic Media.....Hero of Young India.....Hope of Common man!

मध्यमवर्ग आणि आशावादी वर्गाचे बळ वाढतेय!

अण्णा हजारे यांनी दिल्लीतील रामलीला मैदानावर छेडलेल्या आंदोलनात हजारो जणांनी कसा उत्स्फूर्त भाग घेतला आणि भ्रष्टाचार व कमकुवत प्रशासनाविरोधी कसा संताप व्यक्त केला, याचा अनुभव अवघ्या जगाने घेतला. स्वातंत्र्याच्या काळातील संस्कार घेत वाढलेले अण्णा हजारे वयाच्या ७४ व्या वर्षीही ठाम उभे होते. ते या आंदोलनातले केंद्रबिंदू होतेच, शिवाय त्यांनी जागतिकीकरण

Saturday, September 3, 2011

माझं Tweet.....अण्णां....एक आशावादाचा विजय!

१ स्पटेंबर २०११:  गेले १५ दिवस अण्णां हजारे नावाच्या एका साध्या सरळ आणि सच्चा माणसाने देशाला स्वत:कडे खेचुन आणलेल आहे.   असं काय असेल या माणसात की त्यांच्या एका वाक्यावर काशमीर ते कन्याकुमारी पर्यंत देशभर लाखो लोक रसत्यावर शांतपणे अण्णांच्या आंदोलनात उतरलेले होते आणि दिल्लीच्या रामलीला मैदानावर १२ दिवस ठिय्या मांडुन बसले होते.   अण्णां म्हणतील ती पुर्व दिशा अस मानत आहेत?  हे अस अचानक का व्हावं?  ते कस बोलतात?  काय आहेत त्यांचे विचार?  त्यांनी असा कोणता अदभुत मंत्र दिला की लोकांना ते आवडु लागले. 

Sunday, August 28, 2011

माझं Tweet.....अण्णां तुझे सलाम!

२८ ऑगस्ट २०११:  मित्रांनो गेली १२ दिवस अण्णांच उपोषण दिल्लीच्या रामलील मैदानावर सुरु होतं.  एक ७४ वर्षीय साधा सच्चा माणुस देशाला एक हाक देतो; करोडो लोकांचा देश १२ दिवस एकही दगड हातात न घेता, कुठलीही जाळपोळ, मोडतोड, बंद किंवा हिंसा न करता शांतपणे शिस्तित रस्यावर एकत्र येतो ही केवढी मोठी किमया आहे!!  सगळ्या राजकीय नेत्यांना चक्रावऊन आणि बुध्दिजीवी लोकांना गप्प करणारे असं हे आंदोलन अण्णांनी उभ केल.  त्यांच आणि त्यांच्या संपुर्ण टीम अण्णांच त्रिवार अभिनंदन करुया.  गेली १२ दिवस अण्णां विषयी, त्यांच्या सहकाऱ्यांविषयी, लोकांविषयी आणि एकुणच या संपुर्ण आंदोलना विषयी जस लोकांनी भरभरुन समर्थन केलं प्रचार केला तसचं काही लोकांनी अपप्रचार सुध्दा केला!   शेवटी विजय हा सत्याचाच होतो.  अण्णा आज म्हणाले तस हा अर्धा विजय आहे, अजुन पुर्ण लढाई बाकी आहे.   काल  संसदेत आपले खासदार विचारत होते की एक कायदा करुन देशातुन भ्रष्टाचार कसा निघणार?  म्हणजे एकुणच अशा आंदोलनातुन काही फारसं हाताला लागणार नाही.   लोक आज आहेत उद्या विसरतील.... कदाचित लोक हे आंदोलन विसरतील पण गेली ४२ वर्ष कुठलेही सरकार भ्रष्टाचारा विरुध्द एक सशक्त कायदा करु शकला नाही हे मात्र लोक नक्कीच विसरणार नाही.   आणी म्हणुन येणाऱ्या निवडणुकामधे त्याच उत्तर लोक शोधतील....   एखादी समाज रचना बदलायला वेळ लागतो, म्हणून तसा प्रयत्नच कुणी करु नये का?  देशातली सामान्य जनता ही सदैव झोपलेली असते, अस म्हणणारे महाभाग या देशात कमी नाहीत!  त्यांना एक सणसणीत उत्तर अण्णांच्या आंदोलनामुळे मिळलं आहे अस मी समजतो. 

माझे मित्र श्री. उदय निरगुडकरांनी त्यांच्या फेसबुक वरुन देशातील संसदेत राजकीय नेत्यांवर छान भाष्य केल होतं ते खाली देत आहे; त्यावर मला जे सुचल ते सुध्दा खाली देत आहे...

Uday Nirgurdkar .....if no will.............. then no bill...........result Nil........ so simple.......... if there is bill...but no will....... result nil ....... so simple..... think about it.............


Nitin Potdar.....if no will for the bill, then all against the bill will have to foot the bill in the coming elections!.

गेली १२ दिवस आंदोलन जस जस पुढे जात होत, त्यावर माझ्या फेसबुक वरून मी मला काय वाटलं ते लिहीत होतो ते आज या ब्लॉगवरुन देत आहे.

या आंदोलनात अण्णा राजघाटवर  पोलिसांसोबत धावले.  आपण किती फिट आहेत हे त्यांनी सिध्द केलं तो फोटो देत आहे.   देशाला फिट ठेवण्यासाठी अण्णा तुम्हला फिट रहावच लागेलं!  भारतमाता की जय! वंदे मातरम!! इकलाब जिंदाबाद!!!

Monday, August 15, 2011

माझं Tweet.....India@65

१५ ऑगस्ट २०११:   मित्रांनो देशाच्या केद्रिंय सरकारने अण्णां हजारेंना दिल्लीत भ्रष्टाचारा विरुध्द ऊपोषणासाठी फक्त तीन दिवसांची परवानगी दिल्ली पोलिसांनी दिलेली आहे.   देश स्वतंत्र होऊन आज ६५ वर्ष झाली!  भ्रष्टाचार वर्षाच्या ३६५ दिवस आणि त्याच्या विरुध्द शांतपणे उपोषण करणाऱ्या ७४ वर्षीय अण्णा हजारेंना उपोषणासाठी फक्त तीन दिवस!   केंद्र सरकारचे अर्धाडझन मंत्री २ जी, आदर्श आणि CWG इतर स्कॅम्स मधे तिहार जेल मधे बंद आहेत.

सरकार काही करणार नाही आणि लोकांनी काही करायच नाही.  आज खुद्द गांघीजी जिवंत असते तर त्यांना सुध्दा या सरकार ने सत्याग्रह करायला परवानगी दिली नसती अशी परिस्थिती आहे.  

गेली ६५ वर्षात विकास झाला पण कोणाचा?  गरीबी हटाव ने गरिबी गेली का?  हो गरीबी गेली ती मंत्र्यांची, त्यांच्या नातेवाईकांची आणि त्यांच्या मित्रांची.  आधुनिक भारत निर्माण झाला पण तो देशातील १% लोकांसाठी.  उच्च शिक्षणं देशात मिळतं ते पैसेवाल्यांना पण तरी देशातील ४० टक्के लोक अशिक्षित निरक्षर.   अर्धी जनता उपाशी!   ६५ वर्षात आपण देशाला अजुनही साधं पिण्याचं स्वच्छ पाणी देऊ शकलो नाही.  कसल्या प्रगतीची आपण भाषा करीत आहोत.   संपुर्ण देश आज भ्रष्टाचार नावाच्या कॅन्सर ने गिळुन टाकलेला आहे,  त्याचा ठोस इलाज झाला नाही तर देशाच काही खरं नाही हे आपण समजुन घेतल पाहिजे.  भ्रष्टाचारा विरुध्द बोलण म्हणजे कॉंग्रेस विरुध्द प्रचार हा आरोप खोटा आहे.  भ्रष्टाचार आज वर पासुन खाल पर्यंत पसरलेला आहे, तो सर्व पक्षीय असा आहे.  म्हणुन अंण्णाच्या पाठीशी संपुर्ण देशाने ठामपणे उभं राहणं गरजेच आहे.  

अण्णांनाच्या जनलोकपाल कायद्याने काय होणार असा उलटा प्रश्न केला जातोय?  कसा जाणार? भ्रष्टाचार आज शिष्टाचार झालेला आहे.  ज्यांच्या रक्तात भ्रष्टाचार आहे ते असच बोलणार.  निदान अण्णांनी देशात एक मोठ्या प्रमाणात जनजागृती निक्कीच निर्माण केलेली आहे, त्याला मनापासुन पाठींबा दिलाच पाहिजे.   माहितीच्या अधिकारामुळे पुष्कळ बदल झालेला आहे, आता कठोर लोकपाल कायदा झालाच पाहिजे.  ७४ वर्षाचे अण्णां ६५ वर्षाच्या देशासाठी निर्णायक लढाई देणयस सज्ज आहे.   आपण त्यांच्या पाठीशी उभं राहिलचं पाहिजे.  जय हिंद!

टीप:  मित्रांनो एकच विनंती हा ब्लॉग फक्त आपल्यात ठेवा जगा समोर आपली झाली तेवढी नलस्ती खुप झाली.  जास्त काय लिहु. 

Wednesday, August 3, 2011

माझं Tweet.....माणसे हेच माझे सर्वात मोठे भांडवल" - कलपना सरोज

३ ऒग्स्ट २०११: गेले तिन ब्लॉग मधुन मी काही यश्स्वी पुरुष उद्दोजकांचे परिचय करुन दिले.  माझ्या माहितीत असंख्य महिला उद्दोजक स्वत:च्या व्यवसायात कुटुंब सांभाळुन चांगल काम करीत आहे त्यांची दखल घेणं गरजेच आहे.  खरं तर महिला फारच focussed आणि determined असतात, कुठल्याही मेहनतीला त्या घाबरत नाही.   काही महिन्यांपुर्वी सौ. मिनलताई मोहाडिकारांच्या महिला उद्दोगिनी या कार्यक्रमाला गेलो होतो.  तिथं आलेल्या महिला उद्दोजकांचे यश बघुन थक्क व्हायला झालं.  कधीतरी मिनलताईंच्या अफाट कार्याबद्दल माझ्या ब्लॉग वरून नक्कीच लिहीन.   मिनलताईंचा उल्लेख आलाच आहे म्हणुन सांगतो She is an institute in herself!   आज महाराष्ट्र टाईम्स मधे कलपना सरोज या महिलेच्या यशाची गाथा दिलेली आहे.  ती खाली देत आहे.

लेखात कलपना सरोज म्हणतात की - व्यवसाय म्हटला की मित्र आणि शत्रू आलेच ! 'माणसे हेच माझे सर्वात मोठे भांडवल राहिले आहे.'   प्रगतीचा एक्सप्रे वे! या माझ्या पुस्तकात सुध्दा मी हेच सुत्र मांडलेल आहे - आपण आपली बॅक बॅलन्स बघतो, दागिने मोजतो, बॅलंन्सशीट तपासतो पण आपल्या नेटवर्कच "नेटवर्थ" कधीच तपासत नाही, कारण माणसांची आपण किंमत करत नाही.  तरी आपल्या प्रत्येक कामासाठी आपण फक्त रोज माणसं शोधत असतो.

कलपना सरोजची जास्त माहिती मिळवण्यासाठी मी गुगल सर्च केला तर एका लेखात त्यांचा उल्लेख "Kalpana Saroj - India's original slumdog billionaire" असा आढळला.   बऱ्यात इंग्रजी वृतपत्रांनी त्यांचा गौरव केलेला आहे. प्लानिंग कमिशनचे डेप्युटी चेअरमन मॉन्टेकसिंग अल्हुवालियांनी स्वत: कल्पना सरोजची माहिती काढुन त्यांच कौतुक केलं त्या क्षणांचा फोटो मिळाला तो वर देत आहे.

Thursday, July 28, 2011

माझं tweet.....दुरुस्ती ते निमिर्ती!

२८ जुलै २०११:  आणखी एक ईमेल आला तो नाव बदलून देत आहे.

"नमसकार सर...

माझे नाव संजय कुमार पाटिल (३०) असुन माझे शिक्षणं डिप्लोमा इन एग्रिक्लचर आणि BSC एग्रिक्लचर (******* ओपन University) पर्यंत झाले आहे. मी नुकतचम आपण लिहीलेले "प्रगतीचा एक्सप्रेस वे" हे पुस्तक वाचलं.  आपण लिहिल्या प्रमाणे मराठी माणसांने उद्दोग करुन मराठी समाजाचे नाव मोठे केले पाहिजे.  मलाही स्वत:चा उद्दोग सुरु करायचा आहे. माझे शिक्षण शेती विषयी असले तरी मला स्वत:चा "Electronic Commponods Manufacturing Company" सुरु करायची आहे.  काय करु?

धन्यवाद - संजय पाटिल"

मला वाटतं संजय सारखे असंख्य मुल अशी असतील त्यांना आपल्या उद्दोगाची नेमकी सुरुवात कुठन करायची हेच कळत नसेल.  गोंधळलेली मानस्कित्ता असेल.  त्यांनी महाराष्ट्र टाईम्स मधे आलेला श्री. प्रवीण मेश्रामचा यशाचा प्रवास जरुर वाचावी.  मित्रांनो अशी हजारो उदाहरणं आहेत आणि या पुढे ही होतील.   मला वाटतं स्वत:चा शोध घेण फार गरजेच आहे.   आपण शिक्षण एक घेतो आणि आपल्याल करायच दुसरच असतं.  याच कारण आपण स्वत:शी बोलतच नसतो,  आपण  इतरांशी बोलतो आणि त्यांच्या कडुन आपण काय केल पाहिजे याच उत्तर मागतो.  

मला आयुष्यात काय करायच आहे?  त्या क्षेत्राची पुर्ण माहिती मी मिळवलेली आहे का?  त्या क्षेत्रामधे असणाऱ्या लोकांशी मी संवाद केला आहे का?  आज ईन्टर्नेट वर कुठल्याही विषयाची नुस्ती माहीती  उपलब्ध नसुन माहितीचा महापुर आलेला आहे.  आपल्याला काय करायच आहे याची माहिती सुध्दा जो स्वत;हुन काढू शकत नसेल तर तो आयुष्यात काहीही करु शकणार नाही हे लक्षात ठेवा.    भविष्यातल्या कुठल्याच प्रश्नाची उत्तर "हो" किंवा "नाही" मधे देता येत नसतात.  आपण फक्ता प्रयत्न करु शकतो, यश अपयश हे आपल्या हातात मुळीत नसतं.  म्हणुन आपण प्रयत्नच करणार नाही का?  

Thursday, July 21, 2011

माझं tweet.....आषाढी एकादशी, पंढरपुर आणि अशोक खाडे!

२१ जुलै २०११:  सोमवार दिनांक ११ जुन २०११ आषाढी एकादशी - माझ्या मोबाईल वर माझे मित्र श्री. अशोक खाडेंचा फोन आला, मी एका महत्वाच्या मिटींग मधे होतो, घाई घाईने रुम बाहेर जात मी फोन घेतला.  "नितीन अरे मी पंढरपुरच्या विठठल मंदिरातुन फोन लावलेला आहे.  सांग तुझ्यासाठी काय मागु?"  "तुझ विठ्ठलाशी सॅटेलाईटवरुन डायरेक्ट कनेक्शन करुन दिलं बघ".  "काय सांगता?" मी म्हटंल.  "अरे आपल्या बायका मुलांसाठी सगळेच मागतात, मी आज म्हटंल मित्रांसाठी मागुया म्हणुन तुला फोन लावला."  क्षणभर माझा विश्वासच बसेना.   दोन दिवस मी टिव्हीवरुन पंढरपुरला लोटलेला लाखो लोकांचा माहापूर बघत होतो, आणि मनात म्हटंल आपल्याला पंढरपुरला आषाढीला जायला मिळेल अस वाटतं नाही.    फोन वरुन मी म्हटंल "अशोक तुम्ही खरचं ग्रेट आहात."  "मी फोन वरुनच सगळ्यात पहिले तुमचे आणि मग विठठलाचे पाय धरतो."  "काय मागू?  तुमच्या सारखे मित्र आहेत मला काहीच मागायच नाही.  आज आषाढीचा उपवास फळला अस मी समजतो."   मित्रांनो असे आहेत आमचे श्री. अशोक खाडे.   मला त्यांचा छोटाच फोटो मिळाला तो दिलेला आहे,  पण हा माणुस मनाचा फारच मोठा आहे!  

Friday, July 15, 2011

माझं tweet.....गुरुपौर्णिमा - ऒम अनुभवाय नम:


१५ जुलै २०११:  आज गुरुपौर्णिमा - गेल्या वर्षी मी लिहिलेलं माझ tweet  पुन्हा ब्लॉग वर देत आहे:  आज हे tweet लिहीताना मुंबईवर परवा झालेले बॉम्ब स्फोटांच्या निमित्ताने होत असलेली चर्चा समोर आहे.  मला आठवत १९९३चे बॉम्ब स्फोट - मी माझ्या ऑफिच्या गच्चीवरून बॉम्बे स्टॉक एक्सचेंज मधे झालेला बॉम्ब स्फोट पाहिला - रस्त्यावरून रक्तबंबाळ लोक सैरावैरा धावताना पाहिले.  सगळीकडे हाहाकार! अफरातफरी!! आणि एक जबरदस्त भीती सगळ्यांच्या मनात होती.  आज त्याची आठवण होण्याच कारण आपण जेंव्हा म्हणतो की अनुभव हाच सगळ्यात मोठा गुरु आहे, तर १९९३च्या बॉम्ब स्फोटांपासुन आपण काय शिकलो?  अमेरिकेच्या ९/११ हल्या नंतर संपुर्ण अमेरिका बदललेली दिसते.   त्यांच्या सरकारने तेथिल नागरिकांना विश्वासात घेऊन तेथे असणारी संपुर्ण सुरक्षा यंत्रणा बदलवून टाकली, कायदे बदलले आणि जगात एक आदर्श निर्माण केला.  १९९३ नंतर मुंबई हे बॉम्ब स्फोटांसाठी सॉफ्ट टारगेट ठरलेलं आहे आणि असे हल्ले होतच राहणार हे गृहीत धरुन आपण पुढे गेल पाहिजे.  कुणाला दोष देण्याचा मी प्रयत्न करणार नाही कारण नुसत एकमेकांवर दोषारोप किंवा राजकीय चिखलफेक करुन हा प्रश्न सुटणार नाही. 

मला अस वाटत आपण अनुभवातून शिकतच असतो, पण जो पर्यंत आपल्या राज्यकर्त्यांना आणि सरकार दरबारी काम करणाऱ्या प्रत्येक कर्मचाऱ्याला देशा बद्दल, आपल्या नागरिकां बद्दल आपुलकी वाटत नसेल, आस्था वाटत नसेल तर त्यांच्या कडुन काही अपेक्षा करण पुर्णपणे चुकीच ठरेल.  थोडक्यात जो पर्यंत हा देश म्हणजे माझं स्वत:च "घर" आहे आणि मरणारा प्रत्येक नागरिक हा माझा कुणीतरी आहे हे त्यांना वाटणार नाही तो पर्यंत आपण अनुभवातून काहीच शिकणार नाही.   आज आपल्या राज्यकर्त्यांविषयी किंवा मुंबई पोलिसांबद्दल बोलताना आपल्याला एक कमालीची सर्वत्र उदासिनता, नाराजी आणि खरं म्हणजे "राग" दिसतो - ह्याची त्यांनी दखल घेतलीच पाहिजे.  एक  जबरदस्त   "पोलिटिकल विल" असल्याशिवाय अशा संकटांना आपण समर्थपणे तोंड देऊ शकणार नाही.  जास्त काय लिहू.   आज महाराष्ट्रात "I will make the difference" असा म्हणणारा एकही नेता नाही?  तुर्त इतकचं.  

Sunday, July 10, 2011

माझं Tweet.....यशाचा IRB मार्ग.

१० जुलै २०११:  मला काल लातुरच्या सचिन पाटील (बदललेल नाव) नावाच्या एका तरूणाचा ईमेल आला तो जसाच्या तसाच खाली देत आहे.   तो आधी कृपा करून लक्षपुर्वक वाचा....

Email from Sachin Patil to Shri. Nitin Potdar

Name         : Sachin Patil (name changed)
Education   : Now Studying in Final Year Engg. in college of Engg. Pune (COEP) Branch
Branch       : Electronics & Telecommunication
Location     : XXX, now at Pune

Sir, My dream is my life is to become very big & good businessman from my child-hood.  And I want to start the business in electronics.  But Sir, I am very confused about starting my business.  The questions arises in my minds are HOW, WHERE should start my business.

Sachin Patil.
XXX,

इंजिनीयरिंगच्या फायनयल वर्षात असलेल्या या मुलाला कस आणि काय उत्तर देऊ ह्या विचारात असताना, आज लोकसत्तेच्या मुंबई वृतान्तात  ‘आय. आर. बी.’ या कंपनीच्या दत्तात्रय म्हैसकरांच्या यशाच्या प्रवासाच वर्णन वाचलं ते खाली देत आहे.  महत्वाचे मुद्दे Underline केले आहे.   सचिन आणि त्याच्या सारख्या असंख्य मुलांचे असेच मुलभुत प्रश्न असणार, त्यांच्या देखिल मनात रोज चलबिचल होत असणार.  आयुष्याला एक दिशा देण्याची धडपड आणि जिद्द .....

श्री. म्हैसकरांनी डिप्लोमा इन सिव्हिल इंजिनीअर  ही पदवी घेउन जवळजवळ १७ वर्षे नोकरी केली, परंतु नोकरीतच अडकून न पडता अवघ्या तीन लाख रुपयांच्या भांडवलदार त्यांनी १९७७ मध्ये ‘आय. आर. बी.’ची स्थापना केली आणि नंतर रस्तेबांधणीत मोठ नाव कमावलं.

ज्या क्षेत्रात काम करायचे आहे, त्याचा मूलभूत अभ्यास, व्यवसायाशी प्रामाणिक वृत्ती, पारदर्शक व्यवहार, येणाऱ्या संधीचा अचूक फायदा घेणे, वेळेचे अचूक नियोजन या आणि अशा मूलभूत तत्त्वांच्या पायावर ‘आय. आर. बी.’च्या वटवृक्षाचा आज महाविस्तार झाला आहे......

सचिन सारख्या असंख्य मित्रांना एवढच सांगेन यशाकडे जाणारा रस्ता हा नेहमीच Under Construction असतो..... त्यात येणाऱ्या अपयशाच्या प्रत्येक खड्ड्यांना न घाबरता न डगमगता, मेहनतीच्या दगडांनी बुजवुन पुढे जाव लागणार.......  All the best!

Tuesday, July 5, 2011

माझं Tweet.....शोध करिअरचा! नव्हे स्वत:चा.

५ जुलै २०११:  दहावी आणि बारावीचे रिझल्ट लागले की आपल्याला जो संवाद घरोघरी ऎकायला मिळतो तो असा......"बाबा मला बारावीला कितीही मार्क मिळाले तरी मला मार्केटिंग मधे करिअर करायच आहे" मंजू "तुला जे काही करायच आहे ते बी.कॉम झाल्यावर कर.  मंजू चे बाबा.  "बी.कॉम झालीस की निदान एखाद्या बॅंकेत किंवा ऑफिसात चांगली नोकरी हमखास मिळेल.  एकदा नोकरी लागलीकी मग तुला काय वाटेल तो कोर्स कर." दुसऱ्या घरी: "संदेश ९७ टक्के मिळाले तर मेडिकल नाहीतर सरळ इंजिनियरिंगला प्रवेश मिळतो का बघं"; "हेमंता बघ सध्या आयटीच जमाना आहे... इंजिनियरिंग करायच तर आयटी मधेच नाही तर सरळ बीएससी कर, पुढे बघु काय करायच तर".   "अगं अंजु ही जाहिरात बघितली का?   १००% नोकरीची हमी आहे!  जऊन जरा चौकशी तरी करशील का?"  "आमच्या वेळेस आम्ही सगळ्यात पहिले बी.कॉम किंवा सरळ बी.ऎची डिगरी हातात पाडुन मग पुढचा विचार करायचो.  हल्लीच मुलांना पुढे इतके विविध मार्ग उपलब्ध असतात की कुठे जायच हेच नेमकं कुणालाच समजत नाही."  असे अनेक सल्ले घरोघरी ऎकायला मिळतात.  

"करिअर" म्हणजे काय? करिअरचा शोध घेणं म्हणजे काय? मुलांनी नेमक काय करावं?  काल दुर्दर्शनच्या मराठी बातम्यामधे मला माझे विचार मांडायला बोलावल होतं त्याची व्हिडिओ क्लिप देत आहे....... बघा पटतं का?

Tuesday, June 21, 2011

माझं tweet.....पाटीपासून आयपॅडपर्यंत…

२१, जुन २०११:   आपल्यापैकी प्रत्येकाच्या लिखाणाचा प्रवास हा दगडी पेन्सिलने पाटीवर लिहण्यापासून कालच्या ईमेल वरून SMSsवर आणि आजच्या आयपॅडवर पोहोचलेला आहे.  ह्या प्रवासाच सुंदर वर्णन "पाटीपासून आयपॅडपर्यंत" या लेखात शनिवारच्या लोकसत्तेच्या लोकरंग पुर्वणीमधुन अपर्णा मोडक या लेखिकेने केल आहे, त्यांचे धन्यवाद आणि अभिनंदन  (त्यांच्या लेख खाली दिला आहे).   हा लेख वाचताना नकळतपणे मला माझ बालपण डोळ्यासमोरुन गेलं.   वकिल असल्यामुळे खर सांगेन खोट सांगणार नाही - लिहीण्याबरोबर मला दगडी पेन्सिल खायला आवडत होती!  मला माह्ति आहे तुमच्या पैकी कित्येकाला तशी सवय असणार.   पुढे "नटराज" ब्रॅण्डची काळी आणि लाल पट्यांची पेन्सिल आणि कॅम्लिनचा कंपॉस बॉक्स, आणि नंतर "Reynold"चे बॉलपेन वगैरे वगैरे.  

आपण सारे एकाच प्रकारच्या दगडी पेन्सिलने अक्षरं गिरवायला शिकतो तरी प्रत्येकची लिहायची पद्दत स्वभावाप्रमाणे वेगवेगळी होत जाते.   पुढे काढलेल्या अक्षरांच्या शाईपेक्षा त्यांच्या मागे दडलेले अर्थ गडद होत जातात, तर कित्येक वेळा उडणाऱ्या शाईबरोबर शब्दांचे संदर्भ बदलत जातात.  काय गंमत आहे बघा, लहापणी आपलं अक्षर वेडवाकड असलं तरी त्याचा अर्थ सरळ आणि सोपा असतो.   त्याच बरोबर लहानपणी सरळ रेषेत लिहीणारे मोठे झाल्यावर सरळ वागतीलच अशी खात्री नसते.   लहानपणी आपण ठरवून देखिल जोड-अक्षर नीट काढु शकत नाही आणि काळांतराने जोड-अक्षर जरी सुंदर काढायला शिकलो तरी काढलेल्या अक्षरातुन माणस जोडायला आपण नेहमी कमी पडतो.   कित्येकांचे अक्षर स्वच्छ असले तरी त्याच्या मागचा विचार   शुध्द नसतो!  कदाचित "अक्षर" सुंदर काढाण्यावर आपण जितका भर देतो तितका भर आपण अक्षरापासुन तयार होणाऱ्या शब्दांच्या सुंदरतेवर देत नसु.  आज तंत्रज्ञानाच्या जोरावर कंप्युटर स्वच्छ आणि सुंदर लिहायला मदत करतो,  त्यातुन प्रकट होणारे विचार लाखो लोकांपर्यंत एका क्लिकवर पोहोचवता येतात.   प्रश्न सुंदर आणि स्वच्छ विचारांचा आहे?

Thursday, June 16, 2011

माझं tweet.....गांधीजी आम्हाला क्षमा करा!

१६ जुन २०११:   एखादी बातमी वरवर छोटी वाटली तरी ती कुठेतरी मनावर खुप खोल घाव करुन जाते!  अस्वस्थ करते!!  महात्मा गांधींचा त्यांच्या सेवाग्राम आश्रमातून चष्मा चोरीला गेला ही बातमी वाचली आणि खुपच वाईट वाटलं.   स्वातंत्र्यानंतर देशाला विकून काही लाख कोटी काळा पैसा स्विस बॅंकेत सत्तेत असलेल्या लोकांनी पाठवला,  ही मंडळी देशाला रोज विकुन खात आहेत!   त्या पेक्षाही गांधीजींचा चषमा चोरीला जाणं ही फार मोठी भयंकर घटना आहे अस मी मानतो.   प्रत्येक भारतीयांची मान शरमेने खाली घालायला लावणार हे कृत्य.   महात्मा गांधी, लोकमान्य टिळक, वीर सावरकर, भगतसिंग, नेताजी सुभाषचंद्र बोस................. अशा शेकडो लोकांच्या अपार त्यागातुन आणि बलिदानातुन आज आपली १५० कोटी जनता मोकळा श्वास घेत आहे.   खरं तर या थोर पुरुषांच्या  शिल्लक असलेल्या प्रत्येक गोष्टी आपण देव्हाऱ्यात ठेवाव्या इतक्या त्या पवित्र आहेत.    मला अजुनही एक भोळी आशा आहे - वाटतं की लवकरच दुसरी बातमी येईल की गांधीजींचा चष्मा हा चोरीला गेला नसुन तो कुणीतरी साफ करण्यासाठी नेला होता त्याने तो परत आणला आहे, पण झालेल्या कृत्याबद्दल त्याने गांधीजींची माफी मागितली!   

Sunday, June 12, 2011

माझं Tweet.....यश म्हणजे नक्की काय असतं?

११ जुन २०११: काल मला एक ईमेल आला तो पाठवणाऱ्याचे नाव व पत्ता काढुन खाली देत आहे.   त्यात त्यांनी जे प्रश्न मला विचारले   आहेत  तसे प्रश्न मला आधी बऱ्याच लोकांनी विचारलेले होते, म्हणु त्यांना उत्तर त्यांच्याच ईमेल मधे द्यायचा प्रयत्न केला आहे.  बघा पटतं का?

"श्री. नितीन पोतदार यांस,

तुमची http://www.myniti.com/ आणि माझं Tweet नेमाने वाचते, लोकसत्ता अर्थवृतान्तची नियमीत वाचक आहे मी. 

पण सगळी पुस्तके आणि न्युजपेपर्स फक्त successful businessmen वर लिहितात.  माझ्या डोळ्यासमोर एकट्या ******** मधे उध्योजक होण्यासाठी प्रयत्न करणारे ४० ते ५० वयोगटातील कमीत कमी १२ तरूण आहेत जे गेली १५ ते २० वर्ष उद्दोजक होण्यासाठी झटत आहेत.  पण तरीही म्हणावे तसे यश नाही.  अशा उद्दोजकांवर पुस्तक कोणी लिहील का?  त्यातुनही काही धडे घेता येणार असतील तर?

उत्तर:   जसे यशस्वी उद्दोजकांकडुन उद्दोजकतेचे धडे मिळू शकतात तसेच धडे किंबहुना जरा जास्त धडे अपयशी उद्दोजकांकडून मिळू शकतात.  काय करावं या पेक्षा काय करू नये ची यादी नेहमी मोठी असते.   उदा.  आपल्या मुलांना परिक्षेत चांगल यश मिळवण्यासाठी अभ्यास कर इतक सांगितल तरी पुरे होऊ शकतं.  आणि चांगला हुशार मुलगा इतक सांगितल्यावर पहिल्या नंबर काढतो;  चांगला अभ्यास कर अस सांगताना आपण मुलांना सांगतो की, (१) सर्व प्रथम उत्तर पत्रिकेत आपला नंबर बरोबर लिहुनच उत्तरं लिहायला सुरुवात कर, (२) प्रश्न नीट वाचुन मगच उत्तर लिहायला सुरुवात कर, (३) अक्षर नीट काढ, (४) वेळेच भान ठेव, जास्त खाडा खोडी करू नको, (५) उत्तर मुद्देसुद लिहायचं. (६)  पेपर संपायला थोडा वेळ ठेवुन सगळ्या प्रश्नांची उत्तर लिहीली आहेत की नाही हे तपासुन घे, (७) मुख्य म्हणजे कुणाचीही कॉपी करु नकोस, नापास झाला तरी चालेल.   अपयशातुन शिकण्यासारखं खरचं खुप असतं म्हणुन कुणी नुसतं अपयशावर पुस्तक लिहिणार नाही, कारण शेवटी प्रत्येकाला यश मिळवायच असतं.   आपण नेहमी उगवत्या सुर्यालाच नमस्कार करतो, कारण सुर्योदयापासुन आपल्याला उर्जा मिळते;   सुर्यास्त बघताना आपला जीव व्याकूळ होतो!  मन उदास होत,  कारण सुर्यास्त आपल्याला उर्जा देत नाही.    

Tuesday, June 7, 2011

माझं Tweet.....कॅम्लिनची शाई आणि कॅम्पसची वही.

७ जुन २०११:   गेल्या आठवड्यात दांडेकर कुटूंबाच्या कॅम्लिन कंपनीने जापानच्या कोकियो या बलाढ्या कंपनी बरोबर जॉईन्ट वेंचर करार केला, त्याची सविस्तर माहिती दैनिक लोकसत्ताच्या अर्थवृतान्त मधे काल म्हणजे ६ जुन रोजी प्रसिद्द झालेली आहे.   ह्या करारासाठी दांडेकर कुटूंबियांना आणि कॅम्लिन कंपनीला संपुर्ण डील तयार करण्यापासुन ते कोकियो बरोबर सविस्तर चर्चाकरुन करार करण्यासाठी लागणारी कायदेशीर बाजु संभाळायच काम  माझ्या फर्म तर्फे मी पाहिलं.   हा करार म्हणजे माझ्या दृष्टीने एक "क्लासिक"   जॉईन्ट वेंचर आहे.   मी नेहमी म्हणतो की आजच्या स्पर्धात्मक जगात टिकुन रहायचं असेल तर आपण जिथं कमी पडतो तिथं इतरांच सहकार्य घेण्यात कसलाही कमीपणा नसतो;   तेंव्हाच १+१=११ हे करता  येतं.     

आज   टेकनॉलॉजी  रोज बदलते आहे,  मार्केटिंगचे स्ट्राटेजी रोज बदलत आहे, नव-नविन उत्पादन मार्केट मधे येत आहेत अशा वेळी आपल्या उत्पादनांना complimentary products शोधले पाहिजे म्हणजे उत्पादनांचा पुर्ण बुके आपल्या कस्टमर्सला देता येतो.   ज्यांच्या कडे रिसर्च करुन नविन प्रोडक्टस तयार करण्याची क्षमता नसेल, किंवा नविन प्रोडक्टस मॅन्युफॅचर करण्यासाठी लागणारे भांडवल नसेल तर त्यांनी एखाद्या मोठ्या कंपनी बरोबर सहकार्याचा करार करणे क्रमप्राप्त आहे.   

कॅम्लिन कडे शाई कलर्स आणि स्टेशनरीचे काही उत्पादन वगळता इतर कुठलेही प्रोडक्टस नाही.  म्हणुन कॅम्लिनच्या शाई आणि कंपॉस बॉक्स बरोबर कोकीयो कंपनीच्या "कॅम्पस" नोटबुक्स आल्या तर त्यांना मोठ मार्केट सहज मिळवता येईल.   कोकीयो कंपनी ही जपानची नोटबुक्स बनविणारी सगळ्यात मोठी कंपनी आहे.   भारता मधे ब्रॅण्डेड नोटबुक्स/ वह्यांच मार्केट तयार होत आहे.   सध्या भारता मधे शिक्षणाला मुलभुत अधिकार मिळाल्याने शिक्षणाच महत्व आपल्या देशात रोज वाढत आहे.  अशा वेळी नुसत शाई आणि कलर्स या दोन प्रोड्क्ट्स वर कॅम्लिन आणखी मोठी होऊ शकली नसती.  त्याच बरोबर त्यांची शाई आणि कलर्स हे जागतिक बाजारपेठत जाणं गरजेच होत.  कोकिय़ो त्यांची नोटबुक्स भारता मधे कॅम्लिन मार्फत तर कॅम्लिनची शाई आणि कलर्स कोकियो मार्फत जपान आणि इतर देशांमधे विकु शकतील.  हे दोघांसाठी win win आहे.   ह्या सहकार्याचे इतर गोष्टी लोकसत्तेत प्रसिद्द झालेल्या अहातेच.   आपल्या कंपनीचे ब्रॅण्ड आणि उत्पादन हे जागतिक बाजारपेठेत मोठ्या प्रमाणात न्यायचे असेल तर विविध प्रकारच्या सहकार्याचे करार करावेच लागती त्याला पर्याय नाही. हे करत असताना संपुर्ण मालकी हक्क सुद्दा सोडावे लागतील, नव्हे इतरांनी ते तसे सोडले देखिल आहेत.  छोट्या कंपनीचे पुर्ण मालक राहण्यापेक्षा मोठ्या जागतिक कंपनीत छोटी भागिदारी म्हणजे वाईट अस समजण्याच कारण मुळीच नाही.  जगातल्या मोठ मोठ्या कंपन्यांचे मुळ मालक कंपनी जस जशी मोठी होत जाते तशी त्यांची मालकी कमी कमीच होत जाणार.  भारतातल ताज उदाहरण म्हणजे अगदी रिलायंसच्या मुकेश अंबानींनी देखिल ब्रिटिश पेट्रोलियमला त्यांच्या २३ तेल आणि गॅस ब्लॉक्स मधील ३०% शेअर विकला.  त्या विषयी जाणकारांनी काय म्हटंल आहे ते खाली बघा....