Saturday, November 26, 2011

माझं Tweet.....नऊ कोटींचा फ्रेश ज्युस

२६ नव्हेंबर २०११:     मामा काणे यांचे स्वच्छ उपाहारगृह आपल्या सर्वांना माहीत आहे.  "स्वच्छ" या शब्दावर त्यांचा जोर होता व अजुनही आहे.   आता "स्वच्छ" या एका शब्दा मधे काय जादु आहे ते बघा.   चेन्नईतही या स्वच्छ शब्दामुळे एका फळांच्या रस विक्रेत्याने झेप घेतली ती थेट नऊ कोटी रुपयाच्या वार्षिक उलाढालीपर्यंत त्याची ही रसपूर्ण कहाणी अशी -

मुंबईत आणि महाराष्ट्रात सर्वत्र आपण ऊसाच्या रसाची दुकानं बघतो तिथं वर्षभर लहान मुलांपासुन ते आजीआजोबांपर्यंत सगळ्यांची गर्दी असते.  अशा दुकानांच्या नावाकडे आपण बारकाईने बघतो का?  नाही.   एखाद्या अशा दुकानांच्या मालकाने ऊसाच्या रसाला "ब्रॅण्ड" करुन एखादी अशा दुकानांची चेन उघडलेली माझ्या माहितीत नाही.  त्याच बरोबर  आपण सर्वत्र फळांच्या रसाची सुद्दा दुकानं बघतो, पण त्याची एखादी चेन होऊ शकते अस आपल्याला वाटणार सुद्दा नाही.  कारण प्रश्न असा आहे की त्याला आपण कशी "ब्रॅण्ड" करणार?  प्रत्येक रस निराळा! 

चेन्नाईचे एम. के. हॅरीस अब्दुल्ला आणि एम. सी. मोहम्मद सलिम हे दोघे खरेतर प्लायवूड व टिंबरचे व्यापारी.  पण त्यांच्या मनात नेहमीच इच्छा असायची आपण एक "स्वच्छ" ज्यूस पार्लर चालवावे.  आपले स्वप्न कधी पूर्ण होईल अशी आशा त्यांना नव्हती.  पण त्यांच्या एका मित्राने १९९५ मध्ये चेन्नईच्या प्रसिद्ध माऊंट रोडच्या बाजूला असलेल्या ग्रीमस रोडवर त्यांना २५० चौ.फू.चे दुकान दिले.  या दोघांनी हिंमत केली, दोन लाख रुपये टाकले आणि "फ्रूटस शॉप ऑन ग्रीमस रोड" (Fruit Shop on Greams Road) या नावाने ज्यूस सेंटर सुरू केले.

Sunday, November 20, 2011

माझं Tweet.....जपान सावरतोय!

१९ नोव्हेंबर २०११:   ११ मार्च २०११चा जपान मधील प्रलयकारी भुकंप अनुभवल्यावर जपान सोडताना वाटल होत सुटलो!  आता दोन ते तीन वर्ष तरी पुन्हा जपानला जायलाच नको!  पण काही कामानिमित्ताने मागच्या आठवड्यात पुन्हा जपानला जायचा योग आला.  गेल्या रविवारी मुंबई-बॅन्कॉक-टोकियो असा विमान प्रवास करत टोकियो जपान गाठलं.   या वेळी मेट्रो ट्युब ट्रेनच होम वर्क पुर्ण केल होतं.   प्रत्येक ठिकाणचा पुर्ण पत्ता जपानी भाषेत गुगल वरुन ट्रन्सलेट केला, गुगल मॅप्सवरुन प्रत्येक ठिकाणच्या लोकेशनचा मॅप प्रिंट करुन घेतला.   रविवारी दुपारी जपानच नारिटा एअर पोर्टवर उतरलो आणि नारिटा एक्सप्रेस ते शिनागावा आणि पुढे शिनागावा ते गोटांडाया स्टेशनचं तिकीट काढल (म्हणजे सांताक्रुज ते दादर आणि पुढे दादर ते घाटकोपर जस स्टेशन बदलतो तसा प्रकार) .  विचारत विचारत गोटांडा स्टेशनसमोरील "होटेल टोको" गाठलं - चेकईन केलं.  साधारण ८० स्वेअरफुटची होटेल रुम, दरवाज्यातुन थेट बिछान्यातच पाय टाकायचा, बाजुला एक छोटशी बाथरुम.  उभं रहायला म्हणुन जागा नव्हती.  रिसेप्शन मधे जरा मोठी रुम आहे का म्हणून चौकशी केली, तर कळलं सगळ्या रुम्स अशाच आहे.  हो नाही करत रिसेप्शन मधे कळलं की एक मोठी रुम आहे, म्हणजे त्या रुमला दरवाज्यातुन आत गेल्यावर एक छोटा पॅसेज आहे.  म्हणजे साधारण ६ फुट जागा जास्त, पण तेवढ्यासाठी १००० येन जास्त मोजावे लागणार.  म्हटंल नको.   पण हो होटेलच्या बेसमेंट मधे एक २४ तास सुरु असणारं एक  फॅमिली स्टोअर होतं.   खुप भुक लागली होती म्हणुन, बॅगा तशाच टाकुन खाली गेलो, हार्ड-बॉइल्ड अंडी, ऑरेन्ज ज्युस, ब्रेड, सॅलाड घेतल, आणि सगळ्यात खुष करणारी गोष्ट म्हणजे रेडी चहाची पाकिट मिळाली.  आता रोज निदान आपला चांगला चहा मिळणार होता.  आता म्हटंल रुम लहान असली तरी हे फॅमिली स्टोअर फारच छान आहे.  इथच राहुया.....

Saturday, November 5, 2011

माझं tweet.....लेखकांची दिवाळी!

५ नोव्हेंबर २०११:   दिवाळीच्या शुभेच्छा देताना मागच्या ब्लॉग मधे मी म्हटंल होत की चार मराठी माणसं एकत्र आलीत की दिवाळी अंक काढतात!  आणि हल्लीची चार मराठी तरूण एकत्र आलीत की ब्लॉग किंवा एखादी वेबसाईट बनवितात!   विचारांनी आपला मराठी समाज किती पुढे आहे हेच त्याच एक उत्तम उदाहरण आहे अस मी समजतो असही मी म्हटंल.  

विविध प्रकारची मासिकं, दिवाळी अंक, वृतपत्रांच्या आवृत्या, आता ब्लॉग्स....... इतक्या प्रचंड प्रमाणात मराठीत विविध प्रकारचं लिखाणं करणारी माणसं असताना आपण काय पहातो तर  आज प्रत्येक चांगल्या प्रकाशकाची, नाटय-चित्रपट आणि टिव्ही सिरीअल्स निर्मात्यांची एकच तक्रार आहे ती म्हणजे त्यांना चांगल्या उत्तम कथा कादंबऱ्या किंवा पटकथा मिळत नाहीत.  हल्ली चांगले लेखकच तयार होत नाहीत?  म्हणजे एकीकडे रकानेच्या रकाने भरुन लिखाणं होत आहे, आणि दुसरीकडे आपणच म्हणतो की लेखक कुठे आहेत. मला वाटतं कुठे तरी आपण चुकतोय का?   हा विचार करीत असताना महाराष्ट्र टाईम्स मधे एक बातमी वाचली "कादंबरीकार बनवायची फॅक्टरी" ती खाली देत आहे. 

थोडक्यात अमेरिकेतल्या कॅलिफोर्निया प्रांतातील बर्कलेत राहणारा मुक्त पत्रकार क्रिस बेटी याने ’नॅशनल नॉव्हेल रायटिंग मंच" स्थापन केला- लेखनाची इच्छा बाळगणाऱ्यांना संपूर्ण नोव्हेंबर महिना कम्प्युटरसमोर बसवून त्यांच्या मनात साठलेल्या विषयावर किमान ५० हजार शब्द लिहून घेण्याचा हा उपक्रम आहे.  या स्पर्धेत सामिल होऊन पुढे बेस्ट सेलर लेखक झाल्याची काही उदाहरणं आहेत. स्पर्धेसाठी तयार झालेला ५० हजार शब्दांचा कच्चा खर्डा दाखवून काहींनी प्रकाशक सुद्धा मिळवले आहेत. अनेकांनी या कच्च्या प्लॉटवर काम करून पुढे आपलं पुस्तक पूर्ण केलं आहे.   मला वाटंत आपण ती बातमी खरच वाचावी आणि त्यांच्या वेबसाईटला सुध्दा भेट द्यावी.